kathiez's profile·:*¨¨*:·.~♡~.·:*¨¨*:·.La...PhotosBlogListsMore Tools Help

Blog


    July 31

    ช่องว่างในหัวใจ...Space in my heart

    วันนี้หลับในห้องทำงานตัวเอง และรู้แหละว่ามีคนเห็นว่าเราหลับ แต่จะให้ทำไงก็มันเหนื่อย มันเหนื่อยจริงๆ คิดถึงพ่อ คิดถึงแม่ คิดถึงน้อง คิดถึงวิคกี้ ไม่อยากอ่อนแอ ไม่อยากร้องไห้ อยากลุกขึ้นสู้ได้อย่างที่
    เคยเป็นมา ชั้นเคยเข้มแข็งไม่เคยยอมแพ้อะไรง่ายๆแต่วันนี้รู้แล้ว ว่าเวลาที่ใจที่เป็นนายมันเหนื่อยมันอยากหยุดเต้นเอาดื้อๆ และกายที่เป็นบ่าวมันก็หลับไปเลยจริงๆเพราะใจล้าไปแล้วไง ชั้นตื่นขึ้นมาพร้อมกับ
    คำถามที่ถามตัวเองว่า เราเหนื่อยขนาดนี้แล้วนะ จะสู้ต่อหรือหยุดพักดีล่ะ? คำถามแบบนี้มีมาเป็นร้อยครั้งและทุกครั้งคำตอบมันคือ อดทนนะสู้ต่อ แต่วันนี้เรี่ยวแรงมันหายไป
    คุณเคยมั้ย อยู่ๆก็หลับไปทั้งๆที่คุณไม่ง่วง แต่ที่หลับไปเพราะเหนื่อยสุดขีด??? และไอ้ที่เหนื่อยมันไม่ใช่ร่างกายนะ มันคือ "หัวใจ" จนตื่นขึ้นมาเห็นMSNเพื่อนๆ กระพริบๆเต็มเลยแต่มึนที่จะตอบ นั่งดูงานบนโต๊ะ
    แต่หัวสมองกลับว่างเปล่า เพลงที่เล่นวนซ้ำไปซ้ำมายังเป็นเพลงเกาหลีเพลงเดิม แล้วชั้นก็มองออกไปนอกหน้าต่างพี่นุชคงเป็นห่วงและพาชั้นออกไปกินMC ชั้นเดินไปเหมือนศพเลยแหละและร้องไห้จนพี่นุชบอกว่า
    อยู่นี่นะเดี๋ยวพี่ไปซื้อมาให้ และถามชั้นว่าชั้นร้องไห้เรื่องอะไร คำตอบ?? ชั้นเหนื่อยไง น้ำตาที่ไหลออกมามันเป็นเหงื่อของหัวใจนะ มันไม่ใช่น้ำตาธรรมดา
    ชั้นคงต้องการเวลาซักพักคิดทบทวนว่า ชั้นกำลังเหนื่อยกับอะไร  ...
     
    อย่าลืมเว้นช่องว่างในหัวใจ..ไว้เติมความสุข
    มันจะเป็นที่พักชั้นดีเวลาที่เหน็ดเหนื่อย

    ความทุกข์ที่เกิดจากใจ ก็ต้องใช้หัวใจแก้...แค่เธอรู้…ความสุขของเธออยู่ที่ไหน..ก็เอาหัวใจไปไว้ที่นั่นสักครู่

    เคลียร์หัวใจให้มีที่ว่าง..มันจะทำให้ความทุกข์ในใจเราเบาบาง
    และมีแรงคิดมีแรงดินต่อไป

    เวลามีปัญหาในชีวิต
    ความรู้สึกติดลบแบบกู่ไม่กลับ
    กำลังใจจากใครก็ช่วยไม่ได้

    หรือแม้กระทั่งคนที่รักเรา หวังดีกับเรา
    ก็ไม่ได้ช่วยแก้ปัญหา

    เหมือนที่ฉันเคยได้ยินมา มีคนเคยฟูมฟายกับฉันว่า
    ความทุกข์ของเขาเกิดที่หัวใจของเขาเอง
    ไม่ว่าพ่อ แม่ ลูก
    หรือความรักทั้งปวงในโลกที่มอบให้เขา
    ก็ไม่สามารถทำให้เขาคลายทุกข์ได้
    เพราะความทุกข์มันเกิดจากใจ ไม่ใช่สิ่งแวดล้อม

    ฉั น ว่ า ต ร ง นี้ ต้ อ ง แ ก้ ที่ ใ จ
    เราต้องหาตัวเองให้พบก่อนว่า
    ค ว า ม สุ ข ท า ง ใ จ เ ร า อยู่ตรงไหน
    แล้วเอาหัวใจไปไว้ตรงนั้นสักครู่
    เอาความสุขตรงนั้นเข้ามา เ ติ ม เ ต็ ม

    แล้วเบียดบังความทุกข์ออกไป
    หรือให้มันน้อยลง
    เหลือ ช่ อ ง ว่ า ง ใ น หั ว ใ จ มากขึ้น

    เวลาที่หัวใจเป็นทุกข์ รู้สึกอ่อนแอ และติดลบมาก ๆ
    ฉันจะอ่านหนังสือแบบไม่หลับไม่นอน
    เพราะมันทำให้สมองไม่ว่าง

    เบี่ยงเบนความคิด ไปคิดเกี่ยวกับเรื่องที่อ่านแทน
    พอไม่ว่างก็ไม่คิดถึงเรื่องอื่น…
    หนัก ๆ เข้า ก็จะรู้ว่าอารมณ์ไหนต้องอ่านหนังสืออะไร

    เวลาที่หัวใจติดลบสุด ๆ ฉันมักจะอ่านนวนิยาย
    คนรอบ ๆ ตัวก็จะงงว่า เอ…ฉันอ่านนิยายด้วยเหรอ
    ปกติไม่อ่านนี่ เอ๊ะ! ยังไง
    ก็แปลว่าตอนนี้ไม่ปกติไงเลยอ่าน

    …สำหรับฉัน…
    การอ่านนิยาย มันคือการปลีกตัวเอง
    จากโลกแห่งความจริง จากทุก ๆ ความรู้สึก
    เหมือนไปอยู่อีกโลกหนึ่งที่ไม่มีใครเลย
    ไปเป็นใครสักคนในโลกใหม่
    จะไม่มีเวลาคิดถึงเรื่องที่ทุกข์

    ผิดกับเพื่อนอีกคน
    เวลาที่อารมณ์ดี ๆ เขาจะนอนอ่านนิยาย
    แล้วยิ้มน้อยยิ้มใหญ่
    แต่ถ้ากลุ้มใจอะไรขึ้นมา
    เขาจะอ่านบู๊ลิ้มแบบเอาเป็นเอาตาย

    ในขณะที่เพื่อนฉันอีกคน
    ไม่ว่าจะกลุ้มใจอะไร เขาจะนอนดูการ์ตูนข้ามวันข้ามคืน
    แล้วหัวเราะเอิ๊กอ๊าก! อยู่คนเดียว ไม่สนใจใครทั้งสิ้น

    มีบางคนข้าง ๆ ฉันเล่นเกมแบบเด็ก ๆ
    เล่นอย่างเอาเป็นเอาตายทุกวัน
    เล่นเป็นอาชีพ
    เพราะนั่นคือความสุข คือหัวใจของเขา
    ที่มีช่องว่างไว้หลบหนีความทุกข์อยู่เสมอ
    อย่างน้อย แต่ละวันเขาก็ไม่มีเวลามานั่งทุกข์
    หรือฟุ้งซ่านให้เสียสุขภาพจิต

    เธออาจจะคิดว่า
    พฤติกรรมเหล่านั้น มันเป็นการหนีปัญหาเฉย ๆ
    จะช่วยอะไรๆ ได้สักเท่าไหร่
    ตามเหตุผลน่ะใช่ แต่ตามอารมณ์น่ะไม่ใช่

    ถ้าเราอ่อนแอ ความทุกข์ในใจจะมีอิทธิพลเหนือกว่า
    ต่อให้สู้ยังไงก็แพ้ การเคลียร์พื้นที่ในหัวใจให้มีช่องว่าง
    บางสิ่งบางอย่างก็ไม่ต้องใช้เหตุผลรองรับเสมอไป
    ที่ว่างแห่งความสุขของคนเราแตกต่างกัน
    เพียงแต่ต้องหามันให้เจอ

    คนหลายคนพอเกิดความทุกข์ในใจ กลับมองข้ามตัวเอง
    ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าที่ไหนคือ ค ว า ม สุ ข ที่ไหนคือ ค ว า ม ทุ ก ข์
    อะไรต้องแก้ไข อะไรมีทางออก อะไรต้องทำใจยอมรับ
    หรือสิ่งไหนที่อยู่เหนือการควบคุมของเรา

    ความอดทนของคนมีขีดจำกัด
    ถ้าหมกมุ่นอยู่กับความทุกข์นั้น
    มันก็ ร้ อ น ร น ท ร ม า น
    ไม่มีทางสงบพอที่จะค่อย ๆ คิด ค่อยๆ ทำ

    ฉันกำลังจะบอกเธอว่า…
    นี่เป็นการบริหารและจัดการภาวะทางใจ
    ให้มันมีช่องว่างอยู่เสมอ

    หัวใจคนเรามีพื้นที่เล็กนิดเดียวเอง
    ถ้าเธอเล่นเอาอะไร ๆ ไปยัด ๆ ไว้มันก็เต็ม ก็แน่น

    เราต้องรู้จักบริหาร
    บางอารมณ์ บางความรู้สึก ให้เป็นสัดส่วน
    หัวใจจะได้ทนทาน

    "อย่าลืมว่าชีวิตของเธอยังอีกยาวไกล
    เธอต้องใช้หัวใจอีกยาวนาน"

    Comments (1)

    Please wait...
    Sorry, the comment you entered is too long. Please shorten it.
    You didn't enter anything. Please try again.
    Sorry, we can't add your comment right now. Please try again later.
    To add a comment, you need permission from your parent. Ask for permission
    Your parent has turned off comments.
    Sorry, we can't delete your comment right now. Please try again later.
    You've exceeded the maximum number of comments that can be left in one day. Please try again in 24 hours.
    Your account has had the ability to leave comments disabled because our systems indicate that you may be spamming other users. If you believe that your account has been disabled in error please contact Windows Live support.
    Complete the security check below to finish leaving your comment.
    The characters you type in the security check must match the characters in the picture or audio.

    To add a comment, sign in with your Windows Live ID (if you use Hotmail, Messenger, or Xbox LIVE, you have a Windows Live ID). Sign in


    Don't have a Windows Live ID? Sign up

    อึดอัดก็ระบาย แต่ให้มองรอบๆ ตัว ไว้ก่อนเสมอ โซลูชั่นบางอย่าง มันอยู่ในที่ที่เราคิดไม่ถึงเสมอ 
     
    การเข้าสู่โลกแห่งความฝันหรือจินตนาการมันไม่ใช่การหลีกหนี แต่มันคือการก้าวสู่อีกโลกนึง โลกที่เราจะได้เห็นและศึกษาเข้าใจในสิ่งที่เป็นปัญหาต่างๆ ผ่านตุ๊กตาหรือตัวละครในนั้น
     
    แต่ผมชอบพวกเทวตำนานที่สุด
    Aug. 2

    Trackbacks

    The trackback URL for this entry is:
    http://ladyrenee.spaces.live.com/blog/cns!A0E10B1F79CF7A35!777.trak
    Weblogs that reference this entry
    • None