สวัสดีค่ะ ช่วงนี้เริ่มเข้าสู้ฤดูหนาวเต็มๆแล้วใช่มั้ยเนี๊ย รู้มั้ย? ตอนนี้นู๋เรอยู่ที่ไหน ถ้าพูดแบบนี้ไม่ใช่เมืองไทยแน่^^ อิอิ ถูกต้อง ที่นี่อากาศเย๊นเจี๊ยบเพราะลมทะเลที่มีทุกวัน อากาศเหมือนฝนจะตกอยู่ตลอดเวลา เค้าว่ากันว่าอากาศแบบนี้ห้ามอยู่คนเดียวเดี๋ยวมันจะเหงา แต่ทำไงได้อิอิ คนไกลบ้านก็งี้ล่ะค่ะ คิดถึง แม่ น้อง และเพื่อนๆมากๆเลย ...  วันก่อนเจอคู่รักคู่หนึ่ง ฝ่ายหญิงมาคุยกับนู๋เร ว่าทำไมนะๆ แฟนของเค้าถึงไม่ยอมบอกรักเค้าซักที แต่เรื่องที่จะทำให้ทะเลาะกันอ่ะ พูดจังเลย - -" เฮ้อออ ... นู๋เร ก็เข้าใจนะสำหรับผู้หญิง ใครๆก็อยากได้ยินคำว่า รัก จากปากของคนที่รัก ทั้งนั้น ... แต่เคยมีคนบอกเร ว่า ถ้าพูดแล้ว การกระทำไม่ใช่เลยล่ะ จะรับได้รึเปล่า .. อันนี้ก็น่าคิด แต่อย่างน้อย เรอยากให้คนรักกันทุกคู่ ลองเอาใจเค้ามาใส่ใจเรา .. ในการใช้คำพูดของทุกฝ่าย

......คุณเคยใช้คำพูดที่พูดออกไปด้วยอารมณ์ ความคะนอง
แต่แล้วคำพูดที่พูดออกไป ทำร้ายความรู้สึกดีๆของอีกฝ่าย
ผู้ฟังฟังแล้วเสียความรู้สึกดีๆไป....

.......จะเป็นด้วยความตั้งใจที่จะพูดออกไปหรือไม่ก็ตามแต่
สุดท้ายคนที่รับฟังประโยคเหล่านั้นรู้สึกผิดหวังที่ได้ยินอย่างนั้น

........คุณอาจจะรู้สึกดีที่ได้พูดอย่างนั้นออกไป ได้ระบายความรู้สึก
แต่ภายหลัง...คุณกลับมานั่งขบคิดในสิ่งที่คุณทำลงไป
คุณกำลังทำลายความรู้สึกดีๆระหว่างกันลงไป
คุณเริ่มรู้สึกเสียใจต่อสิ่งที่ทำลงไป

........คำพูดที่หลุดออกจากปากไปแล้ว
มันคืออดีตที่แก้ไขอะไรไม่ได้เลย
มีแต่สติเท่านั้นที่ควบคุมคำพูดที่จะออกจากปากไม่ให้พลั้งเผลอพูดในสิ่งไม่สมควร
เพียงแต่เราขาดสติควบคุม
คำพูดที่หลุดออกไปก็จะกลายเป็นสิ่งที่ทำร้ายความรู้สึกของอีกฝ่ายหนึ่งทันที

........บางครั้งคุณอยากจะเป็นฝ่ายกล่าวขอโทษในสิ่งที่คุณกล่าวซึ่งทำร้าย
ความรู้สึก ดีๆของอีกฝ่าย
เพียงแต่คุณไม่กล้า คุณมีทิฐิ
คุณเป็นฝ่ายลังเลที่จะกล่าว อยากให้อีกฝ่ายยกโทษให้คุณ แต่ในใจคุณ
ความมีทิฐิ กลัวเสียหน้า
ข่มความกล้าที่จะทำให้คุณเป็นฝ่ายเริ่มต้นกล่าวก่อน
คุณกลับรอเวลาให้ผ่านไปด้วยหวังว่าเวลาที่ผ่านไป...ทุกอย่างก็จะดีเอง

.......คุณเคยคิดบ้างไหมว่า
เวลาที่ผ่านไปยิ่งทำให้ทุกอย่างไม่ดีขึ้นเลย อีกฝ่ายที่รับฟังคำพูดของคุณ
ถึงแม้ว่าคำพูดที่ผ่านไปมันกลายเป็นอดีต
แต่ความรู้สึกมันยังคงค้างอยู่ในใจ

.......ถ้าทิฐิมันทำลายความรู้สึกที่ดีระหว่างกัน
มีประโยชน์อะไรที่คุณจะถือทิฐิเอาไว้กับตัว คุณควรจะปล่อยทิฐิตรงนั้นไป
การกล่าวขอโทษ ดูเหมือนจะเป็นเรื่องยิ่งใหญ่และยาก
ในยามที่ความรู้สึกดีๆระหว่างกันเกิดรอยร้าวขึ้น
ความรู้สึกดีๆจะกลับมาก็เพียงแต่คุณกล้าที่จะเริ่มต้นกล่าวคำขอโทษออกไป

.......ถามใจตัวคุณเองว่า
คุณยังให้ความสำคัญกับคนๆนั้นอยู่ไหม
ไม่ต้องกลัวเสียหน้าถ้าคุณจะเป็นฝ่ายเริ่มต้นกล่าวก่อน หลังจากกล่าวออกไป
คุณจะรู้สึกว่าจิตใจคุณบางเบา
อีกฝ่ายคงรู้สึกดีที่ได้ยินอย่างนั้นและยินดีจะให้อภัยคุณ

......เมื่อก่อนฉันเคยมีทิฐิและไม่ยอมที่จะลดละความมีทิฐิ
สุดท้ายฉันพบว่ามันไม่มีประโยชน์อะไรจากการทำแบบนั้น
แล้วกลับมานั่งเสียใจกับสิ่งที่ทำลงไปแทน

......ถ้าความรักหมายถึง การไม่โกรธ และให้อภัย
คนที่คุณรักเขาคงยินดีและไม่โกรธเมื่อได้ยินคำขอโทษจากคุณ
และเขาก็ยินดีที่จะให้อภัยคุณตราบเท่าที่เขายังรักคุณอยู่