สวัสดีจ้า  ก่อนอื่นต้องขอขอบคุณเพื่อนๆ ที่ทำให้ช่วงเวลาที่แสนลำบาก มันสั้นเร็วขนาดนี้ ตอนแรกก็คิดแล้วล่ะนะว่า จะผ่านไปยังไง โอ้ย!! มันยากมากๆ ไม่ไหวๆ แฮ๊กๆๆๆ

เมื่อหลายอาทิตย์เป็นเช่นนั้น แต่วันนี้ไม่ใช่แล้ว ^^V พอมองดูตัวเองในวันนั้น ก็เกิดคำพูดที่ว่า "เออ! เรานี่ก็บ้าได้ขนาดนั้นเหมือนกันนะ กลายเป็นเรื่องขำ ซะงั้น"

ตอนนี้ก็เลยกลับมาทำงาน ทำเกมที่ตัวเองรักต่อ เพราะหลายเดือนที่ผ่านมันเป็นแค่ทางแยกของชีวิตให้เราได้พักงานที่ทำอยู่ แล้วไปเจอความสุขอีกแบบเท่านั้นเอง

ชีวิตนี่ก็มีอะไรๆ ให้ลองแวะดูเยอะนะค่ะ ก็บอกตัวเองแล้วล่ะว่าต่อไปนี้จะไม่เถลไถล่อีกแล้วล่ะ ทำงานไปเรื่อยๆ รอให้คนที่อยู่ตามแยกต่างๆ เดินเข้ามาหาเราเองดีกว่า เพราะบางที

เส้นทางที่เรากำลังเดินอยู่ อาจเป็นทางแยกของใครบางคนก็ได้ ^^V เอ๊ะ!!หรือว่าเค้าผ่านเข้ามาแล้ว เรายังไม่รู้ตัวนะ อิอิ

วันก่อนเริ่มอ่าน E-mail ของบรรดาแฟนคลับที่ส่งมาทั้ง ไทยและฝรั่งเศส ช่วงนี้มีเกาหลีด้วย เออ!!นั่งอ่านกันตาแฉะไปเลย ยังไงก็ขอบคุณมากๆค่ะ และตอนนี้ทีมงานแปลของนู๋เร

ก็รับนักแปลเรื่อยๆค่ะ วันก่อนนู๋เรอ่าน E-mail ของน้องคนหนึ่งเกี่ยวกับ ความรักของเค้าทั้งในเกมและนอกเกม และสุดท้ายก็ไม่เหลืออะไรเลย เรเสียใจด้วยจริงนะๆค่ะ แต่เรก็ทำได้แค่ปลอบใจ และขอให้น้องมองแต่วันข้างหน้า อะไรที่ผิดพลาดไปแล้วอย่าเอามาใส่ใจ ... พอพูดถึงความผิดพลาด จริงๆเราก็เคยผิดพลาดมาแล้วทั้งนั้น  แต่ณ วันนึงสิ่งที่ผิดพลาด บางครั้งดูยิ่งใหญ่ แต่ถ้าเราผ่านมันไปได้เมื่อไหร่เราจะรู้สึกว่าตัวเราเองต่างหากที่"ยิ่งใหญ่"

ถ้าจะบอกว่านี่เป็นปัญหาที่ใหญ่ที่สุดในชีวิต ไม่มีจริง เพราะชีวิต หมายถึงทั้งชีวิต ไม่ใช่ช่วงชีวิตใด เรียนไม่จบเราอาจอยู่ในวัยเรียนแต่เราไม่รู้ว่า ปัญหาด้านอื่นๆ ในอนาคตที่ต้องเจอจะเป็นอย่างไรใช่มั้ย ปัญหาที่เป็นสาเหตุให้ ทุกข์ใจ มันเกิดขึ้นได้ มันสงบลงได้ แต่สภาพจะไม่ราบรื่นเหมือนเดิม เท่านั้นเอง นี่คือสิ่งที่ต้องทำใจรับมันให้ได้

นู๋เรเอาใจช่วยสำหรับ คนที่กำลังท้อแท้ หรือเจอปัญหารุมเล้ามากมายตอนนี้ ลองมองปัญหาดีๆ อย่างมีสติ ว่าเกิดที่ไหน ที่ใจก็ดับที่ใจ แต่ถ้ามันไม่อยู่ตรงหน้าเรา นะตอนนั้น ขณะนั้นจะคิดทำไม ... ทำตัวให้อยู่กับปัจจุบันให้มากที่สุด พอแล้ว เพราะแน่ใจหรอค่ะว่าพรุ่งนี้เราจะได้หายใจอีก ทั้งๆที่เราก็ตายกันอยู่ในทุกๆคืน ^^V

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

วันที่ 30 ตุลาคม 2006 เวลา 12.02 ตอนเที่ยงที่คนเค้ากินข้าวกัน

วันนี้งานเยอะมากหลังจาก ที่ดองเค็มมานาน ก็ค่อยๆทำไปเรื่อยๆ แล้วก็เลยมานั่งพักสมองนิดหน่อย โดยหามุมสงบที่ห้องสมุดของออฟฟิศ มาค่อยๆคิดหาคำตอบจากที่ Boss ถามเมื่อเช้าว่า "Double Think?" ก็ที่เรเคยขอย้าย branch นั้นล่ะ ตอนนี้เค้าถามเพื่อความแน่ใจ ว่าย้ายแน่หรอ? ตอนนั้นที่ใจอ่อนแอ มันไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว ก็อยากไปนะ แต่ตอนนี้เริ่มค้นพบอะไรหลายๆอย่างที่คิดว่า มันมีความสุขเหมือนกันที่อยู่ที่นี่ จนไม่อยากไปไหน เช่นกัน รู้สึกใกล้ชิดแม่มากขึ้น ได้รับรู้ความห่วงใยจากคนรอบข้างมากขึ้น ตอนนี้งานที่ทำกำลังไปได้สวย และได้เพื่อนที่ ทำWeb Designer อ๋องจังมืออาชีพ มาช่วยทำเว็ปนักแปลให้ และอาจารย์Jerome ที่เป็นที่ปรึกษาที่ดีให้เรามาตลอด ก็ช่วยคิดแผนในการทำธุรกิจเล็กๆให้นู๋เร ด้วย และที่น่าปลื้มไปกว่านั้นกลุ่มนักแปลของนู๋เร เริ่มทำงานเป็นทีมมากขึ้น ไม่ค่อยให้ห่วงอะไรมากแล้ว .... แต่ก็ต้องกำกับดูแล กันอยู่ดี แล้วแบบนี้จะทิ้งไปยังไง นะ

และนี่คุณแม่นู๋เร จะออกเงินให้ถอยรถอีก - -" ไม่มั่นใจว่าตัวเองจะขับได้ มันหลอนนนนนนน ....

อยากจะขอบคุณเพื่อนๆ ที่ทำให้นู๋เร กลับมาเข้มแข็งอีกครั้ง

 

ตาบี>> พี่ชายที่แสนดีตลอดกาลลล ของนู๋เร

โจ๊ก>> เพื่อนนักเขียนที่เรมีความภูมิใจในความสามารถของนักเขียนตัวกลมคนนี้มากๆค่ะ

ข้าวเหนียว >> เพื่อนที่เฮฮาได้ตลอดแม้ว่าวันนั้น น้ำตาจะตกใน

คุณปุ่น >> เพื่อนนักเขียนที่มีความสามารถในความคิด .. หลายด้าน

นู๋เฟริน >> สาวน้อยน่ารักที่ห่วงไย พี่สาวคนนี้ได้ตลอดเธอไม่เคย เหนื่อยจริงๆ

คุณป่าน >> เพื่อนสาวสวย ที่ให้คำแนะนำดีๆ หลายอย่าง นู๋เร ขอให้เธอมีความสุขมากๆ อย่าได้เจอแบบที่นู๋เรเจอเลย

โอ๋,นายพารัม,นู๋นิ,กิ๊บ และนายโจ >> ทีมนักแปลที่มากไปด้วยความสามารถ ถ้าไม่มีพวกเรา นู๋เรคงไม่มีวันนี้

ลุงโฮ๊ะ >> คุณลุงที่อารมณ์ดีตลอดการ พร้อมกับ มุขเด็ดที่ยิงโดนใจประจำ

และนาย Empty >> ที่สอนให้เรารู้จักกับ คำว่า ปล่อยไปตามธรรมชาติ และติดดิน