個人檔案·:*¨¨*:·.~♡~.·:*¨¨*:·.La...相片部落格清單更多  |  工具 說明 |
|
31 July ช่องว่างในหัวใจ...Space in my heartวันนี้หลับในห้องทำงานตัวเอง และรู้แหละว่ามีคนเห็นว่าเราหลับ แต่จะให้ทำไงก็มันเหนื่อย มันเหนื่อยจริงๆ คิดถึงพ่อ คิดถึงแม่ คิดถึงน้อง คิดถึงวิคกี้ ไม่อยากอ่อนแอ ไม่อยากร้องไห้ อยากลุกขึ้นสู้ได้อย่างที่
เคยเป็นมา ชั้นเคยเข้มแข็งไม่เคยยอมแพ้อะไรง่ายๆแต่วันนี้รู้แล้ว ว่าเวลาที่ใจที่เป็นนายมันเหนื่อยมันอยากหยุดเต้นเอาดื้อๆ และกายที่เป็นบ่าวมันก็หลับไปเลยจริงๆเพราะใจล้าไปแล้วไง ชั้นตื่นขึ้นมาพร้อมกับ
คำถามที่ถามตัวเองว่า เราเหนื่อยขนาดนี้แล้วนะ จะสู้ต่อหรือหยุดพักดีล่ะ? คำถามแบบนี้มีมาเป็นร้อยครั้งและทุกครั้งคำตอบมันคือ อดทนนะสู้ต่อ แต่วันนี้เรี่ยวแรงมันหายไป
คุณเคยมั้ย อยู่ๆก็หลับไปทั้งๆที่คุณไม่ง่วง แต่ที่หลับไปเพราะเหนื่อยสุดขีด??? และไอ้ที่เหนื่อยมันไม่ใช่ร่างกายนะ มันคือ "หัวใจ" จนตื่นขึ้นมาเห็นMSNเพื่อนๆ กระพริบๆเต็มเลยแต่มึนที่จะตอบ นั่งดูงานบนโต๊ะ
แต่หัวสมองกลับว่างเปล่า เพลงที่เล่นวนซ้ำไปซ้ำมายังเป็นเพลงเกาหลีเพลงเดิม แล้วชั้นก็มองออกไปนอกหน้าต่างพี่นุชคงเป็นห่วงและพาชั้นออกไปกินMC ชั้นเดินไปเหมือนศพเลยแหละและร้องไห้จนพี่นุชบอกว่า
อยู่นี่นะเดี๋ยวพี่ไปซื้อมาให้ และถามชั้นว่าชั้นร้องไห้เรื่องอะไร คำตอบ?? ชั้นเหนื่อยไง น้ำตาที่ไหลออกมามันเป็นเหงื่อของหัวใจนะ มันไม่ใช่น้ำตาธรรมดา
ชั้นคงต้องการเวลาซักพักคิดทบทวนว่า ชั้นกำลังเหนื่อยกับอะไร ...
อย่าลืมเว้นช่องว่างในหัวใจ..ไว้เติมความสุข มันจะเป็นที่พักชั้นดีเวลาที่เหน็ดเหนื่อย ความทุกข์ที่เกิดจากใจ ก็ต้องใช้หัวใจแก้...แค่เธอรู้…ความสุขของเธออยู่ที่ไหน..ก็เอาหัวใจไปไว้ที่นั่นสักครู่ เคลียร์หัวใจให้มีที่ว่าง..มันจะทำให้ความทุกข์ในใจเราเบาบาง และมีแรงคิดมีแรงดินต่อไป เวลามีปัญหาในชีวิต ความรู้สึกติดลบแบบกู่ไม่กลับ กำลังใจจากใครก็ช่วยไม่ได้ หรือแม้กระทั่งคนที่รักเรา หวังดีกับเรา ก็ไม่ได้ช่วยแก้ปัญหา เหมือนที่ฉันเคยได้ยินมา มีคนเคยฟูมฟายกับฉันว่า ความทุกข์ของเขาเกิดที่หัวใจของเขาเอง ไม่ว่าพ่อ แม่ ลูก หรือความรักทั้งปวงในโลกที่มอบให้เขา ก็ไม่สามารถทำให้เขาคลายทุกข์ได้ เพราะความทุกข์มันเกิดจากใจ ไม่ใช่สิ่งแวดล้อม ฉั น ว่ า ต ร ง นี้ ต้ อ ง แ ก้ ที่ ใ จ เราต้องหาตัวเองให้พบก่อนว่า ค ว า ม สุ ข ท า ง ใ จ เ ร า อยู่ตรงไหน แล้วเอาหัวใจไปไว้ตรงนั้นสักครู่ เอาความสุขตรงนั้นเข้ามา เ ติ ม เ ต็ ม แล้วเบียดบังความทุกข์ออกไป หรือให้มันน้อยลง เหลือ ช่ อ ง ว่ า ง ใ น หั ว ใ จ มากขึ้น เวลาที่หัวใจเป็นทุกข์ รู้สึกอ่อนแอ และติดลบมาก ๆ ฉันจะอ่านหนังสือแบบไม่หลับไม่นอน เพราะมันทำให้สมองไม่ว่าง เบี่ยงเบนความคิด ไปคิดเกี่ยวกับเรื่องที่อ่านแทน พอไม่ว่างก็ไม่คิดถึงเรื่องอื่น… หนัก ๆ เข้า ก็จะรู้ว่าอารมณ์ไหนต้องอ่านหนังสืออะไร เวลาที่หัวใจติดลบสุด ๆ ฉันมักจะอ่านนวนิยาย คนรอบ ๆ ตัวก็จะงงว่า เอ…ฉันอ่านนิยายด้วยเหรอ ปกติไม่อ่านนี่ เอ๊ะ! ยังไง ก็แปลว่าตอนนี้ไม่ปกติไงเลยอ่าน …สำหรับฉัน… การอ่านนิยาย มันคือการปลีกตัวเอง จากโลกแห่งความจริง จากทุก ๆ ความรู้สึก เหมือนไปอยู่อีกโลกหนึ่งที่ไม่มีใครเลย ไปเป็นใครสักคนในโลกใหม่ จะไม่มีเวลาคิดถึงเรื่องที่ทุกข์ ผิดกับเพื่อนอีกคน เวลาที่อารมณ์ดี ๆ เขาจะนอนอ่านนิยาย แล้วยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ แต่ถ้ากลุ้มใจอะไรขึ้นมา เขาจะอ่านบู๊ลิ้มแบบเอาเป็นเอาตาย ในขณะที่เพื่อนฉันอีกคน ไม่ว่าจะกลุ้มใจอะไร เขาจะนอนดูการ์ตูนข้ามวันข้ามคืน แล้วหัวเราะเอิ๊กอ๊าก! อยู่คนเดียว ไม่สนใจใครทั้งสิ้น มีบางคนข้าง ๆ ฉันเล่นเกมแบบเด็ก ๆ เล่นอย่างเอาเป็นเอาตายทุกวัน เล่นเป็นอาชีพ เพราะนั่นคือความสุข คือหัวใจของเขา ที่มีช่องว่างไว้หลบหนีความทุกข์อยู่เสมอ อย่างน้อย แต่ละวันเขาก็ไม่มีเวลามานั่งทุกข์ หรือฟุ้งซ่านให้เสียสุขภาพจิต เธออาจจะคิดว่า พฤติกรรมเหล่านั้น มันเป็นการหนีปัญหาเฉย ๆ จะช่วยอะไรๆ ได้สักเท่าไหร่ ตามเหตุผลน่ะใช่ แต่ตามอารมณ์น่ะไม่ใช่ ถ้าเราอ่อนแอ ความทุกข์ในใจจะมีอิทธิพลเหนือกว่า ต่อให้สู้ยังไงก็แพ้ การเคลียร์พื้นที่ในหัวใจให้มีช่องว่าง บางสิ่งบางอย่างก็ไม่ต้องใช้เหตุผลรองรับเสมอไป ที่ว่างแห่งความสุขของคนเราแตกต่างกัน เพียงแต่ต้องหามันให้เจอ คนหลายคนพอเกิดความทุกข์ในใจ กลับมองข้ามตัวเอง ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าที่ไหนคือ ค ว า ม สุ ข ที่ไหนคือ ค ว า ม ทุ ก ข์ อะไรต้องแก้ไข อะไรมีทางออก อะไรต้องทำใจยอมรับ หรือสิ่งไหนที่อยู่เหนือการควบคุมของเรา ความอดทนของคนมีขีดจำกัด ถ้าหมกมุ่นอยู่กับความทุกข์นั้น มันก็ ร้ อ น ร น ท ร ม า น ไม่มีทางสงบพอที่จะค่อย ๆ คิด ค่อยๆ ทำ ฉันกำลังจะบอกเธอว่า… นี่เป็นการบริหารและจัดการภาวะทางใจ ให้มันมีช่องว่างอยู่เสมอ หัวใจคนเรามีพื้นที่เล็กนิดเดียวเอง ถ้าเธอเล่นเอาอะไร ๆ ไปยัด ๆ ไว้มันก็เต็ม ก็แน่น เราต้องรู้จักบริหาร บางอารมณ์ บางความรู้สึก ให้เป็นสัดส่วน หัวใจจะได้ทนทาน "อย่าลืมว่าชีวิตของเธอยังอีกยาวไกล เธอต้องใช้หัวใจอีกยาวนาน" |
|
|
